در بحر المصائب آمده است: يك روز، زني یک سینی پر از غذا آورد و در نزد حضرت زینب سلام الله علیها گذارد. آن مخدره فرمود: اين چه طعامي است؟ مگر نمي داني صدقه بر ما حرام است؟ عرض كرد : اي زن اسير! به خدا قسم صدقه نيست بلكه نذري است كه بر من لازم است و براي هر غريب و اسير مي برم. حضرت فرمود:  اين عهد و نذر چيست؟
عرض كرد: من در ايام كودكي در مدينه بودم و به مرضي دچار شدم كه پزشکان از معالجه ی آن عاجز ماندند چون پدر و مادرم از دوستان اهل بيت بودند مرا براي درمان به منزل امير المؤمنين بردند و از زهرا سلام الله علیها طلب شفا نمودند. در آن حال حسين علیه السلام دیده شد. امير المومنین علیه السلام فرمودند: فرزندم! دست بر سر اين دختر بگذار و از خداوند شفايش را بخواه. امام حسین علیه السلام دست بر سر من گذاشت و من بلافاصله شفا يافتم و از بركت مولايم حسين علیه السلام تاكنون در خود مرضي نيافتم و از آن پس گردش شب و روز مرا به اين ديار افكند و از ملاقات آن عزیزان و سروران محروم ساخت. من بر خود لازم دانسته و نذر نمودم كه هرگاه اسير و غريبي ببينم، چندان كه مرا ممكن مي شود براي سلامتي آقايم حسين علیه السلام احسان کنم و اين كه شايد يك مرتبه ديگر به زيارت ايشان نائل شوم و جمال ايشان را ديدار كنم.

چون سخن آن زن به اين جا رسید، زینب سلام الله علیها فریاد جان سوزی از دل بركشيد و فرمود: ای زن! همين قدر بدان كه نذرت تمام و كارت به انجام رسيد و انتظارت به پایان رسید؛ همانا منم زینب دختر اميرالمومنين و اين اسيران، اهل بيت رسول خدایند و اين سر حسين علیه السلام است كه بر در خانه ی يزيد منصوب است.
آن زن نیکوکار، از شنيدن اين كلام فرياد برآورد و مدتي از خود بي خود بود و چون به هوش آمد، خود را به دست و پاي ايشان انداخت و مي بوسيد و ناله ی وا سيداه! وا اماماه! وا غريباه! خود را به آسمان رسانيد و چنان شور و آشوبی به پا شد كه گويا واقعه ی كربلا دوباره تکرار شد و از گريه بر حضرت سيد الشهداء ساكت نگرديد تا به جوار حق پيوست.
«رياحين الشريعه- محلاتي ص 188-187»