مسمع بن عبدالله مي گويد: امام صادق عليه السلام در حين انجام مراسم حج و در مني بودند. سائلي نزد  ايشان آمد، حضرت امر فرمود خوشه ي انگوري به او بدهند. سائل گفت:" مرا به اين حاجتي نيست، اگر پولي هست، بدهيد." حضرت فرمود:" خدا به تو وسعت دهد" و چيزي به او نداد.

سائل ديگري آمد، حضرت سه دانه از انگور گرفت و به او مرحمت فرمود. سائل گرفت و گفت: " حمد مخصوص خدايي است كه پروردگار عالميان است؛ همان كه روزي مرا عنايت كرد." امام عليه السلام به او فرمود:" همين جا باش!" آن گاه دو كف خود را از انگور پر كرد و به او داد. سائل باز شكر خدا را كرد و حضرت باز هم او را از رفتن نهي فرمود و به غلام خود فرمود: "چه قدر پول همراه داري؟" امام عليه السلام نزديك بيست درهم هم به او داد.

سائل گرفت و گفت:" شكر خدايي كه اين همه از اوست. امام عليه السلام براي بار سوم  نيز به او فرمود كه بماند و پيراهن خود را از تن بيرون آورد و به او داد و فرمود: بپوش. سائل آن را پوشيد  و شكر خداي كرد كه او را پوشانيده و شاد فرموده است. آن گاه رو به حضرت كرد و گفت: اي بنده ي خدا! خداوند به تو پاداش نيك دهد و رفت. مسمع مي گويد‌: ما كه شاهد اين ماجرا بوديم، گمان مي كرديم كه اگر متوجه آن حضرت نشده بود و فقط حمد الهي را بجا مي آورد، حضرت هم پيوسته به او چيزي مي بخشيد!

پس نوشت:

قطعا برای شما هم پیش آمده است که در مکان های عمومی، پشت چراغ قرمز یا حتی گذر از کوچه خیابان ها افرادی با درخواست کمک بر سر راه تان فرار می گیرند. در این مواقع اغلب در برابر انجام تکلیف و نیز استحقاق سائل دچار تردید می شویم. این روایت، درس مناسبی است برای فراگیری اصول و مبانی کمک به یک نیازمند.