دانلود متن کامل مفاتیح الجنان به طور فشرده شده

در كتابي كه فيلسوف بزرگ، عارف عامل، علامه طباطبائي صاحب تفسير الميزان مقدمه‌اي بر آن نگاشته بود خواندم:

عباس صفوي در شهر اصفهان از همسر خود سخت عصباني شده وخشمگين مي‌شود، در پي غضب او، دخترش از خانه خارج شده و شب برنمي‌گردد، خبر بازنگشتن دختر که به شاه مي‌رسد، بر ناموس خود كه از زيبائي خيره كننده‌اي بهره داشت سخت به وحشت مي‌افتد، ماموران تجسّس در تمام شهر به تكاپو افتاده ولي او را نمى‌يابند.

دختر به وقت خواب وارد مدرسه ی طلاّب مي‌شود و از اتفاق به درب حجره ی محمدباقر استرآبادي كه طلبه‌اي جوان و فاضل بود مي‌رود، درب حجره را مي‌زند، محمدباقر در را باز مي‌كند، دختر بدون مقدمه وارد حجره شده و به او مي‌گويدکه از بزرگ زادگان شهرم و خانواده‌ام صاحب قدرت، اگر در برابر بودنم مقاومت كني ترا به سياست سختي دچار مي‌كنم.

طلبه ی جوان از ترس، او را جا مي‌دهد، دختر غذا مي‌طلبد، طلبه مي‌گويد که جز نان خشك و ماست چيزي ندارم. مي‌گويد بياور . غذا مي‌خورد و مي‌خوابد. 

وسوسه به طلبه ی جوان حمله مي‌كند، ولي او با پناه بردن به حق دفع وسوسه مي‌كند، آتش غريزه شعله مي‌كشد، او آتش غريزه را با گرفتن تك تك انگشتانش به روي آتش چراغ خاموش مي‌كند، مأموران تجسّس به وقت صبح گذرشان به مدرسه مي‌افتد، احتمال بودن دختر را در آن جا نمي‌دادند، ولى دختر از حجره بيرون آمد.

چون او را يافتند با صاحب حجره به عالي قاپو منتقل كردند .

عباس صفوي از محمدباقر سئوال مي‌كندکه ديشب، در برخورد با اين چهره ی زيبا چه كردي؟

وي انگشتان سوخته را نشان مي‌دهد، از طرفى خبر سلامت دختر را از اهل حرم مي‌گيرد، چون از سلامت فرزندش مطلع مي‌شود، بسيار خوشحال مي‌شود، به دختر پيشنهاد ازدواج با آن طلبه را مي‌دهد، دختر نيز که از شدت پاكي آن جوان مرد بهت زده شده بود، قبول مي‌كند.

بزرگان را مي‌خوانند و عقد دختر را براى طلبه ی فقير مازندراني مي‌بندند و از آن به بعد است كه او مشهور به ميرداماد مي‌شود و چيزي نمي‌گذرد كه اعلم علماي عصر گشته و شاگرداني بس بزرگ هم چون ملا صدراي شيرازي؛ صاحب اسفار و كتب علمي ديگر تربيت مي‌كند. 

عرفان اسلامي (شرح جامع مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه)، جلد 8 ، حسين انصاريان .

این موزیک با پسوند wma می باشد و کدش هم با بقیه فرق می کند.

<div align="center"><br> <embed src="http://m.farafan.googlepages.com/ahoo.mp3"width="100" height="36" type="audio/x-ms-wma " autostart="true"></font></td>  

در 60 كيلومتري يزد در روستاي " مهرجرد" مرد پاكدل و پرهيزكاري به نام" محمدجعفر"- كه همه او را به تقوي و بزرگي مي شناختند- زندگي مي كرد. او چون نياكان خود به كار كشاورزي اشتغال داشت و از همين راه امرار معاش مي كرد. محمدجعفر پس از آن كه جواني برومند گشت، از همان روستا همسر انتخاب كرد و زندگي تازه اي را آغاز نمود، و با اشتياق به انتظار فرزندي نشست. اما اين انتظار جامه ی تحقق نپوشيد. سال ها از ازدواج او گذشت؛ جواني او سپري گرديد و دوران نشاطش به سرآمد، اما او همچنان بدون فرزند بود. در اين دوران پراندوه بود كه زندگي در نظرش تاريك مي نمود. از يك طرف سپري شدن دوران جواني و از طرف ديگر اشتياق داشتن فرزند، آرامش را از وي سلب و زندگي شيرين و بي دغدغه اش را ناآرام ساخته بود. او در چنين شرايط روحي، تصميم گرفت همسر ديگري اختيار كند. پس جريان را با همسرش در ميان نهاد و رضايت او را به دست آورد و سپس با هدفي مقدس، از بيوه زني كه خود فرزند يتيمي نيز داشت تقاضاي ازدواج كرد. اما در همان روز اتفاق عجيبي افتاد. در ابتداي ورود به خانه ی همسر جديد، چشم محمدجعفر به دخترك يتيم او افتاد كه گوشه اي ايستاده اشك هاي گره خورده اش بر گونه هاي معصومش مي غلتيد. او كه تحمل ديدن گريه ی طفل يتيم را نداشت، بي درنگ از همان جا بازگشت.

وقت نماز بود، به مسجد شتافت و دل شكسته و پريشان حال به درگاه ابديت دست نياز برد و با حضرتش  چنين به نجوا ايستاد:

" خدايا! من ديگر براي فرزند به خانه كسي نمي روم تا مبادا دل طفل يتيمي را آزرده سازم. خدايا زندگيم را به تو وامي گذارم، خود مي تواني به من فرزندي عنايت كني. خداوندا! اگر مي خواهي به من از همين زن، فرزندي عطا كن و اگر خواسته ی تو در اين است كه من فرزندي نداشته باشم باز راضي به رضاي تو هستم."

اين روز در زندگي محمد جعفر روز فرخنده و مباركي گرديد. در اين روز به يادماندني، خلوص و صفاي دل محمدجعفر با زبان نيايش او به هم آميخت و دعايش در پيشگاه خداوند مورد اجابت قرار گرفت. به طوري كه سال بعد (1267 هجري قمري) خانه ی پر از صفاي او به نور جمال كودك منور گرديدو اين خرق عادت، اهالي مهرجرد را كه از فرزند دارشدن او مأيوس شده بودند به شگفتي واداشت.

پدر، كه كودك را كرامتي از سوي حق مي دانست" عبدالكريم" نام نهاد و عبدالكريم نيز پس از سال ها، خود وسيله ی گسترش فيض و كرامت الهي بر بندگان خدا گرديد.

«به نقل از سایت تبیان»

آری ، مرحوم محمد جعفر؛ پدر آیة الله شیخ عبدالکریم حائری؛ موسس حوزه ی علمیه ی قم، حقیقتا در میدان جهاد اکبر پیروز میدان بود.

به نام او که هر چه داریم از اوست.

دوستان سلام . امروز می خواهم  کد موزیک دیوونه رو که خیلی ها دیوونه ی اونند براتون بذارم. این کد را در تنظیمات وبلاگتون وارد کرده و ازش لذت ببرین. 

<div align="center"><br> <embed src="http://weblog.persianyas.com/music/divoone.swf"width="100" height="36" type="audio/x-ms-wma " autostart="true"></font></td>